Parenterale voeding is voeding wat via een infuus direct in het bloed wordt toegediend. Parenteraal betekent: buiten het maag-darmkanaal om.
Bij parenterale voeding worden voedingsstoffen via een infuus in het bloed gebracht. Het kan als volledige voeding worden gegeven, of als aanvulling op sondevoeding, drinkvoeding of het gewone eten en drinken.
Parenterale voeding kan nodig zijn als de darmen niet goed werken. Dit kan komen door de tumor, door een operatie of als bijwerking van de behandeling. Bijvoorbeeld als je een langere tijd last hebt van ernstig braken of diarree, bij een ontsteking van het darmslijmvlies, een darmafsluiting of een gat in de darm (darmperforatie).
Met parenterale voeding is het mogelijk om toch alle voedingsstoffen binnen te krijgen als dit via de gewone voeding niet voldoende lukt. De arts en diëtist stellen gezamenlijk vast welke samenstelling de parenterale voeding moet hebben en hoe lang het nodig is. De parenterale voeding bevat vitaminen en mineralen in de hoeveelheid die het lichaam nodig heeft.
Parenterale voeding wordt in de (ziekenhuis)apotheek bereid, en bestaat uit losse onderdelen (ook wel componenten genoemd) of kant-en-klare zakken.
Er wordt in het ziekenhuis met parenterale voeding gestart. In de beginfase kunnen er namelijk problemen zijn en is het belangrijk dat er goede controle is.
Wanneer je langere tijd weinig tot niets hebt gegeten, kan het lichaam gevoelig reageren als voeding weer wordt gestart. Dit heet het refeeding syndroom. Hierbij kunnen belangrijke mineralen in het bloed dalen en kan het lichaam vocht vasthouden.
Parenterale voeding moet daarom langzaam worden opgebouwd en er moeten extra controles gedaan worden. Daarnaast wordt er bijvoorbeeld regelmatig gecontroleerd of de plek waar het infuus of de katheter is ingebracht niet gaat ontsteken.
Er is bij parenterale voeding een hoger risico op infecties omdat de voeding via een infuus direct in het bloed terecht komt. Daarnaast bestaat de risico op complicaties van het infuus, zoals een bloedprop (trombose), klaplong, en problemen met de lever.
Als het mogelijk is, hebben zelf eten, drinkvoeding en sondevoeding de voorkeur boven parenterale voeding. Dit is namelijk beter voor de darmen dan parenterale voeding. Het is daarom voor de darmen beter om de periode van parenterale voeding zo kort mogelijk te houden.
Parenterale voeding wordt normaal gesproken alleen in het ziekenhuis gegeven. Bij voorkeur gaan patiënten pas naar huis wanneer de darmen weer goed werken en er weer normaal gegeten en gedronken kan worden, eventueel met aanvullende drinkvoeding of sondevoeding.
Als het nodig is, kan thuis worden doorgegaan met parenterale voeding. In dat geval moet er regelmatige bloed geprikt worden. Ook moet de plek waar de naald in je lichaam zit gecontroleerd worden. Er wordt hiervoor een speciaal team van de thuiszorg ingeschakeld.
Bij langdurige TPV en darmfalen heeft het de voorkeur dat de behandelend arts doorverwijst naar een gespecialiseerd TPV Thuisteam centrum. In Nederland zijn er twee centra gespecialiseerd in parenterale voeding thuis. Dit zijn het Amsterdam UMC (locatie AMC) in Amsterdam en het Radboud UMC in Nijmegen.
Wanneer je weer zelf kunt eten, of wanneer je darmen sondevoeding kunnen verdragen, kan er gestopt worden met de parenterale voeding. Dit gaat in overleg met je arts en diëtist.
