Eric vertelt zijn verhaal voor anderen
Eric Termijn is 62 jaar en woont in Rotterdam. Hij kijkt terug op een prachtig leven, vooral op werkgebied. Als jonge bromfietsjongen begon hij in de Rotterdamse haven met het rondbrengen van papieren. In de jaren daarna groeide hij steeds verder door. Uiteindelijk werd hij verantwoordelijk voor Health, Safety and Environment in Europa bij een groot internationaal scheepvaartbedrijf.
Zijn hele leven stond in het teken van veiligheid en werken met gevaarlijke stoffen. Vorig jaar behaalde hij zelfs nog zijn certificaat als Hogere Veiligheidskundige.
Voor zijn werk reisde Eric de hele wereld over. Van Taiwan en Korea tot Argentinië en Brazilië. Hij is getrouwd met zijn vrouw en muze Yvonne, en samen hebben zij twee kinderen. Eric is een echt mensenmens, een open boek en een eerlijk man.
De diagnose longkanker
In oktober 2024 begonnen de eerste klachten. Eric kreeg problemen met zijn luchtwegen en begon bloed op te hoesten. Eerst dacht hij dat het kwam door zijn zware snurken. Maar toen het niet minder werd, ging hij naar de huisarts. Diezelfde dag werd hij doorgestuurd voor een longfoto. Al snel was duidelijk dat het niet goed was.
Op de foto was een witte waas te zien, als een sneeuwbui van witte vlekken. Eric begreep meteen hoe ernstig het was. De diagnose was uitgezaaide longkanker.
Hij werd doorverwezen naar het Maasstad Ziekenhuis. Ondanks het zware nieuws sprak hij vol bewondering over de artsen en verpleegkundigen. Hun warmte en betrokkenheid raakten hem diep. Samen met zijn vrouw Yvonne besloot hij iets terug te doen. Ze maakten met de hand dromenvangers, met bij elke dromenvanger een persoonlijk, handgeschreven bedankbriefje.
Deze periode noemt Eric een topsport. Hij zegt: “Als je wordt uitgenodigd voor de Olympische Spelen met de conditie van een stacaravan, dan is dat behoorlijk pittig.”
Harry, de gelukssteen
Op 4 februari 2025 kreeg Eric zijn eerste chemotherapie en immunotherapie. Die dag was het Wereld Kanker Dag. Tijdens deze eerste behandeling kreeg Eric iets heel bijzonders. Verpleegkundige Marijke gaf hem een gelukssteen. Zij had speciaal voor iedereen die op die dag een behandeling kreeg een gelukssteen gemaakt. Elke steen had een eigen gezicht en een eigen uitstraling.
Eric voelde meteen een klik met zijn steen en gaf hem de naam Harry. Vanaf dat moment ontstond er een bijzondere band tussen Eric en Harry. Harry werd meer dan alleen een steen. Hij werd een maatje, een symbool van hoop en een bron van kracht. Vanaf die dag ging Harry overal met Eric mee naartoe. Naar het ziekenhuis, naar afspraken, maar ook naar leuke uitjes en bijzondere momenten.
Samen delen ze hun verhaal. Harry is vaak te zien op foto’s en berichten op sociale media. Eric neemt Harry mee in alles wat hij nog meemaakt. Van kleine dagelijkse momenten tot grote gebeurtenissen. Zo werken ze samen aan Eric zijn bucketlist.
Harry groeide zelfs uit tot iets groters. Tijdens de Roparun werd Harry officieel benoemd tot beschermheer. Mocht Eric er in de toekomst niet meer bij kunnen zijn, dan kan Harry het verhaal blijven vertellen. Zo leeft de positieve energie van Eric voort, via zijn gelukssteen.
Een bewuste, positieve keuze
Vanaf het eerste moment in het ziekenhuis merkte Eric dat de sfeer onder veel lotgenoten somber was. Eric is van nature een positieve en vrolijke man en besloot meteen dat deze ziekte hem niet zou veranderen. Zijn grote voorbeeld is Albert Einstein, die zei dat energie nooit verloren gaat. Eric besloot zijn energie positief te gebruiken en niet te blijven hangen in het negatieve, zeker niet in de laatste fase van zijn leven.
Niet iedereen kan die knop even makkelijk omzetten. Dat begrijpt Eric goed. Toch merkt hij dat zijn houding anderen inspireert. Hij krijgt berichten van mensen die door hem bewuster leven, een vrije dag nemen of samen met hun gezin op pad gaan. Die kleine dingen maken Eric blij en geven hem energie.
Herinneringen maken en het leven vieren
Eric ziet hoeveel lieve mensen hij om zich heen heeft. Ook mensen die hij lang niet had gezien, laten weten dat ze aan hem denken. Dat doet hem veel. Na zijn eerste behandeling besloot hij alles uit het leven te halen wat er nog in zat.
Op 9 maart 2025 werd Eric 62 jaar. Hij vierde geen gewone verjaardag, maar zijn leven. Meer dan 90 mensen kwamen langs om hem te vieren. Dat was overweldigend. Voor deze dag maakten Eric en Yvonne opnieuw dromenvangers voor iedereen. Een ander bijzonder hoogtepunt was ook de Roparun, waar gelukssteen Harry nu officieel beschermheer van is.
De bucketlist en de Porterati
Een grote passie van Eric zijn Maserati’s. Ooit had hij er drie, nu nog twee. Rond 2012 organiseerde hij samen met zijn goede vriend Harm een bijzondere toertocht: de Porterati. Geen standaard route, maar door de Rotterdamse haven en over de Maasvlakte. Na zijn diagnose wist Eric meteen dat hij dit nog één keer wilde doen. In september organiseerden ze opnieuw een Porterati, met 45 auto’s en meer dan 80 deelnemers.
Een vriendin van Eric, Karin, was ook ongeneeslijk ziek. Haar laatste wens was om nog één keer in een Maserati te rijden. Dat lukte helaas niet meer. Eric besloot daarom dat deze editie van Porterati aan haar opgedragen zou worden. Tijdens de proefrit hiervan, begon vriend Harm echter hevig te hoesten. Kort daarna bleek dat het ernstig was. Enkele dagen na een afspraak bij de oncoloog overleed Harm. Eric hoopt dat de Porterati blijft bestaan en dat een volgende editie ter nagedachtenis aan Harm wordt gereden.
Waarom het Wereld Kanker Onderzoek Fonds?
Via verpleegkundige Marijke en gelukssteen Harry kwam Eric in contact met het Wereld Kanker Onderzoek Fonds. De informatie kwam voor preventie te laat, maar helpt wel bij het zo goed mogelijk leven met kanker. Eric deelt graag zijn verhaal en ziet hoe belangrijk dit is voor zijn gezin en omgeving. Door open te zijn en mensen mee te nemen in zijn proces, maakt hij het voor iedereen iets dragelijker.
“Pluk de dag!” – Eric Termijn
Levensmotto: energie gaat nooit verloren
Eric gelooft sterk in onzichtbare draadjes tussen mensen. Hij wil zijn positieve energie doorgeven aan anderen. Zijn glas is altijd halfvol. Hij geniet van kleine dingen, zoals blauwe lucht na grijze dagen. Hij zegt lachend: “Misschien pak ik die rollator wel en ga ik een broodje rookworst bij de HEMA halen, want de zon schijnt!”
Voor nu wil Eric vooral herinneringen maken, samen met de mensen om hem heen. Iedereen gaat anders om met ziekte en afscheid, en dat is oké. Juist daarom is het delen van zijn verhaal zo belangrijk voor hem.
Het Wereld Kanker Onderzoek Fonds bedankt Eric (en Harry) hartelijk voor het delen van hun prachtige verhaal.
