Het verhaal van Monique

"COVID-19, daar in eens was het. Vroeg ik nog in het ziekenhuis, moet ik daar bang voor zijn? "Nee" luidde het, ik vertelde over mijn ervaring met de Mexicaanse griep. Mijn angsten voor ziek worden als je al ziek bent. Geruststellende woorden klonken. Ik ging naar huis, het was 9 maart.

Ik heb sinds 2011 blaaskanker. De eerste keer was ik 42 jaar. Nu ben ik 51 jaar en sinds oktober weer in behandeling.

Het voelt zo dubbel. Ik was gewend om veel alleen thuis te zijn. Nu was daar ineens het gezin thuis aan het werk. Gezellig dat wel, maar rust was moeilijk te vinden. Mijn angst werd vreemd genoeg minder. Het leek gedeelde smart. Zolang ik binnen zou blijven kwam het goed, dacht ik.

Tot ineens mijn controle werd uitgesteld. Mijn behandeling vervolgens ook. Ik had net gelezen over een artikel, een uitgestelde behandeling leidde tot de dood. Die kwam nu voorbij op tv. Die kwam voorbij in mijn ziekenhuis app. Tot daar die nieuwe datum kwam. Weken was ik nerveus of ik toch maar geen kuchje zou hebben die ene dag. Alles hing af van deze controle.

De corona tijd is een tijd van zoeken. Waar je angsten liggen, waar je prioriteiten liggen, en het allerbelangrijkste voor mij. Steeds weer de vraag waarom ik nou eigenlijk zo bang ben voor die dood. Dat heeft me veel bezig gehouden. Overmorgen weer naar het ziekenhuis, zonder begeleider dat wel. Die mag niet mee, maar dat geeft niet ik mag gaan. Dat is het allerbelangrijkste. Ik mag weer naar mijn ziekenhuis. Dat is heel fijn.

Al vrees ik dat bij de 2e golf mijn angst voor uitstel weer bevestigd zal worden. Laten we hopen... voor iedereen dat ons dat bespaard wordt."


Dit is een persoonlijk verhaal dat gaat over de eigen ervaringen en visie van de persoon die het verhaal deelt. Het verhaal kan daardoor informatie bevatten die kan afwijken van de standpunten, voorlichting en adviezen van het Wereld Kanker Onderzoek Fonds.