Het verhaal van Melanie

Melanie deelt haar ingrijpende verhaal over kanker in tijden van corona:

“Mijn vriend (28 jaar) begon zich begin oktober 2020 ziek te voelen. Hij had stekende hoofdpijn en was verkouden waardoor hij zich ziek had gemeld op zijn werk. Hij was die dag gestopt met roken. 

De dag erna voelde hij zich nog steeds vermoeid maar zijn hoofdpijn was weg. Voor zijn werk moest hij een coronatest laten doen. De dag erna kreeg hij de uitslag. Deze was negatief. Hij kon weer werken. Op 24 oktober lag hij weer met hoge koorts op bed. Hij was vermoeid, zijn keel was ontstoken en hij kon niks eten door de pijn en het veel zweten. 

Op 26 oktober had hij nog steeds koorts en hij moest veel overgeven. Daarom moest hij weer een coronatest doen. Deze test was weer negatief maar de klachten waren nog steeds niet weg. Hij zweette veel, zijn keel was nog ontstoken, zijn huid was geïrriteerd en hij was drie kilo afgevallen. We dachten in eerste instantie dat de klachten kwamen doordat hij gestopt was met roken.

Op 6 november was hij weer één kilo afgevallen. Hij ging die dag toch maar weer naar de dokter. De dokter zei dat hij over een week bloed kon prikken en ging er eigenlijk meteen vanuit dat het corona was geweest omdat zijn longblaasjes wat beschadigd waren en hij snel moe was na inspanning.

De dag erna kreeg hij ontzettende buikpijn waardoor hij de huisartsenpost had gebeld, maar die konden op dat moment niet zoveel voor hem doen. Hij had voor maandag 9 november weer een coronatest gepland staan. 

De dag erna ging het echt niet en kon hij langs bij de huisartsenpost. Daar hoorde hij ook dat het corona kon zijn en anders waarschijnlijk een schildklierontsteking. Hij had een verhoogde bloeddruk en koorts. Een nieuwe coronatest was weer negatief. Hij werd hier zelf heel onrustig van en kreeg steeds meer last van zijn klachten.

Op 11 november kon hij eindelijk bloedprikken. Hij werd ‘s middags teruggebeld met de mededeling dat er een extra labonderzoek was gevraagd en dat ze later terug zouden bellen. Rond 17.00 uur kreeg hij een telefoontje dat hij met spoed naar het ziekenhuis moest komen omdat ze te veel witte bloedcellen in zijn bloed hadden gevonden. Het bleek dat hij acute leukemie had.

De eerste vier dagen waren kritiek. Hij moest op de IC liggen. Zijn hoeveelheid leukemiecellen was heel groot, groter dan ze eerder in het ziekenhuis hadden gezien bij andere patiënten. Daarna moest hij een volledige chemotherapie ondergaan en zou hij een beenmergtransplantatie krijgen. Er werd al snel gezegd dat er een overlevingskans was van 50%.

De chemotherapie sloeg goed bij hem aan. Als hij geen complicaties kreeg mocht hij op 23 december naar huis. Maar helaas kreeg hij op 20 december koorts waardoor hij toch de feestdagen in het ziekenhuis moest doorbrengen.

Op 5 januari mocht hij naar huis. Elke maandag, woensdag en vrijdag moest hij terug voor een kuur en op maandag en vrijdag voor een ruggenprik. 

Ik zag hem met de dag opknappen en sterker worden. Tot we op 1 februari het slechte nieuws kregen dat hij was uitbehandeld en het ziekenhuis niks meer voor hem kon doen. Het ziekenhuis gaf hem nog 1 á 2 maanden. 

Na dit nieuws hebben we alles op alles gezet om te zoeken naar mogelijkheden zoals second opinion in Nederland. Ook mogelijkheden in andere landen zoals Amerika, Frankrijk, Duitsland en India. Hij had al de hoogste dosering chemo dus in Nederland konden ze hem sowieso niet helpen. 

Ook heeft hij op zijn eten gelet door zo veel mogelijk vegan te eten en kruiden te eten die de groei eventueel verminderen zoals gember, kaneel en kurkuma. Ondanks dit slechte nieuws bleef hij zelf ontzettend positief en sterk. 

Dit heeft hem helaas niet kunnen helpen. Precies een maand later is hij overleden aan acute leukemie

Hopelijk kunnen we andere mensen helpen door deze informatie met elkaar te delen en mensen te laten inzien dat niet alle klachten meteen coronaklachten zijn. Ik wil niet zeggen dat hij anders nog had geleefd, maar het had hem wel pijn kunnen wegnemen en dat vind ik wel spijtig. 

Wat ik het ergste vond in deze periode met corona is dat hij maar één persoon op bezoek mocht hebben, je elkaar niet mocht aanraken en aan de andere kant van de kamer moest zitten. Zelfs met zijn verjaardag, kerst en oud en nieuw mocht er maar één iemand op bezoek komen. Je moet dan kiezen tussen mensen. En is het niet veel belangrijker dat de patiënten zich niet eenzaam gaan voelen juist op zulke dagen? Natuurlijk is het niet de bedoeling dat je met een heel groepje gaat, maar zouden twee personen niet veel beter zijn? Dan kunnen bijvoorbeeld beide ouders langskomen op zo'n dag.”


Dit is een persoonlijk verhaal dat gaat over de eigen ervaringen en visie van de persoon die het verhaal deelt. Het verhaal kan daardoor informatie bevatten die kan afwijken van de standpunten, voorlichting en adviezen van het Wereld Kanker Onderzoek Fonds.