Het verhaal van Christine

"Op 30 juni 2020 kreeg ik de diagnose borstkanker. Terugkijkend realiseer ik me dat ik in de eerste paar maanden aan het overleven was. Ik was bang om dood te gaan. Ik werd gelijk geopereerd en daar was voor mij haast bij. Die kanker moest uit mijn lijf.

Ik was bang dat het niet kon doorgaan als ik ziek zou worden, dus ik hield het contact met anderen af (op mijn gezin na). Ik wilde nu zeker geen corona krijgen. De afspraken in het ziekenhuis en zelfs een second opinion waren gelukkig fysiek en mijn man kon mee. Wat komt er dan een hoop over je heen. Ik leefde bij de dag en mijn stemming wisselde met de uitkomsten van de onderzoeken die volgden. Soms hoopvol, soms beangstigend.

Ik hield me tegelijkertijd vast aan mijn leven, waar ik zeer tevreden over ben. Ik werk als psychiater in de ggz en tevens werk ik aan de doorontwikkeling van onderwijs voor artsen in opleiding tot psychiater. Thuis bleef ik deels doorwerken, omdat dat vanwege corona via (beeld)bellen en e-mail al zo gebeurde. En dat hield mij ook op de been. Het was fijn om bezig te zijn met meer dan de borstkanker.

Het was voor mij zo verdrietig dat ik na de bestraling, die volgde op de operatie, niet meer kon doorwerken. Dat was op 30 september 2020. Ik moest het werk echt loslaten. Het voelde als weer een verlies. Ik heb gelukkig een fijn gezin, veel vrienden en ook voldoende hobby's en ik wandel dagelijks met onze hond. Dit kon ik blijven doen en ik sprak af met vrienden op gepaste corona-afstand. Het lukte me om daarmee mijn rust te vinden in deze periode waarin ik me meer ging realiseren wat me overkomen was en waar ik me nog steeds in bevond.

De behandelingen en adviezen kostten mij best veel energie. Ik was erg boos dat ik, met een gezonde leefstijl, borstkanker had gekregen en hier ook maar weer mee om moest gaan. Ik zette een knop om en ging aan de slag met alles wat nu anders werd in mijn leven. Dit was op het gebied van voeding, beweging en de schade die was aangebracht door de borstoperatie en de bestraling. Ook stelde ik de medicatie goed in en pakte ik de mogelijke gevolgen aan door een borstprothese te laten aanmeten met de wetenschap dat ik dat deed om mijn evenwicht te behouden en geen klachten te krijgen op termijn.

De telefonische afspraken die nu vaker aangereikt worden vanwege corona vind ik onprettiger. Ik praat liever met iemand in dezelfde kamer als het om mij persoonlijk gaat. Dat kost mij minder energie. Fysiotherapie kan alleen maar op kantoor en daar gaan we goed om met de maatregelen. En tot op heden ben ik nog niet besmet geraakt met corona, gelukkig!

De laatste weken merkte ik dat ik het gevoel had niet meer deel te nemen aan het leven. Thuis, zonder werk, welke hobby ga ik nu doen? Ik had er geen zin meer in. Dat is niet mijn leven. Gelukkig sprak ik net op dat moment met de arbo arts, ook telefonisch vanwege corona. En hij gaf aan dat het misschien juist goed is om weer wat werk op te pakken. 

Ondertussen ben ik een paar maanden verder en het bevalt me goed om weer te werken. Ik leer hoeveel tijd ik nu nodig heb met opstaan en op tijd komen. Ook kan ik weer op pad. En dat is fijn. Ik breid langzaam uit en voel dat ik weer meer mijn eigen leven aan het leiden ben. Anders doordat ik deze diagnose nu heb, maar toch ook weer gewoon met de anderen mee. Ik weet nog niet waar het naartoe gaat en wat me gaat lukken, maar ik ga voor totale terugkeer. Ik heb gewoon heel mooi werk wat ik doe en dat wil ik graag weer doen."


Dit is een persoonlijk verhaal dat gaat over de eigen ervaringen en visie van de persoon die het verhaal deelt. Het verhaal kan daardoor informatie bevatten die kan afwijken van de standpunten, voorlichting en adviezen van het Wereld Kanker Onderzoek Fonds.