Het verhaal van Anoeska

"Mijn verhaal start op 5 december 2019. Pakjesavond die we door zouden brengen met mijn schoonmoeder, zwager en schoonzus. Na een dag gewerkt te hebben, wens ik mijn collega's een fijne sinterklaasavond en een prettig weekend. 

Op weg naar de trein krijg ik waanzinnig pijn op de borst waarop ik huilend mijn man belde dat ik me niet lekker voelde. Eigenwijs als ik ben, toch in de trein gestapt met nog steeds die druk op de borst en inmiddels pijn uitstralend naar mijn armen. Ik weet nog dat ik toen voor het eerst dacht; ik zal toch geen hartinfarct hebben.

Bij aankomst in Den Haag stond mijn man al op me te wachten en zijn we direct naar het ziekenhuis gegaan. Na wat onderzoeken kreeg ik in eerste instantie de mededeling dat ik inderdaad een hartinfarct had gehad. Omdat de pijn niet afnam, zijn ze s' nachts nog een hartkatheterisatie gaan doen en toen ontdekte ze dat het geen hartinfarct was maar hartvliesontsteking.

Herstellen hiervan was een drama! Ik was verschrikkelijk moe, had pijn tussen de schouderbladen en kon gewoon niet normaal functioneren. Dit heeft maanden geduurd. Pas in september 2020 konden de cardioloog en ik met een gerust hart afscheid nemen.

Inmiddels na langzaam opbouwen, ging ik weer geheel aan het werk totdat ik last kreeg van bloed in mijn ontlasting en waanzinnige aandrang. De huisarts dacht dat dit door de Ibuprofen kon komen, omdat ik deze in grote getallen geslikt had tegen de ontsteking. Dit was op maandag, maar op vrijdag zat er zoveel bloed in mijn ontlasting dat ik dacht: ik ga gewoon weer naar de huisarts. 

Na een inwendig onderzoek gaf de huisarts aan een verdikking te voelen en kreeg ik de vraag of er misschien darmkanker in de familie voorkwam. Op 29 oktober 2020 had ik een afspraak voor een endoscopie en ondanks het roesje heb ik tijdens de zoektocht meegekeken en kon ik als leek al zien dat dit niet goed was.

De MDL-arts vroeg ook meteen: u kijkt mee he. Het is niet goed, u heeft darmkanker ...

En toen begon onze volgende reis van MRI- en CT-scans waarop er plekken op mijn lever werden gevonden waarvan men niet met zekerheid kon zeggen dat dit géén kanker zou zijn dus opnieuw een onderzoek en weer begon het wachten. Gelukkig bleken dit cysten te zijn! Dit bracht met zich mee dat de vooruitzichten gunstig waren. We gaan voor genezing mevrouw.

Na een traject van 5 weken, met 5 dagen in de week bestraling en 2 maal per dag chemo is nu duidelijk dat de tumor al meer dan 50% kleiner is geworden en ben ik aangemeld voor een operatie.

Het wachten duurt me te lang, pas 12 weken na je behandeling is er optimaal resultaat behaald. Ik verwacht binnen een week of 3 geopereerd te worden en dan hopelijk een kankervrije toekomst tegemoet te gaan.

Ik ben er nog lang niet maar ik zet door en moet gewoon als winnaar de eindstreep halen."


Dit is een persoonlijk verhaal dat gaat over de eigen ervaringen en visie van de persoon die het verhaal deelt. Het verhaal kan daardoor informatie bevatten die kan afwijken van de standpunten, voorlichting en adviezen van het Wereld Kanker Onderzoek Fonds.