“Genieten van mijn familie en vrienden, daar doe ik het voor”

In 2017 kreeg Reanne de diagnose darmkanker. Ze kreeg bestraling, chemotherapie en een operatie. De kanker was weg, maar kwam helaas weer terug. Reanne wordt niet meer beter. Toch blijft ze positief en geniet ze van haar familie en vrienden.

Reanne was al een aantal keer naar de huisarts geweest vanwege pijn bij het zitten. Steeds werd er tegen haar gezegd dat het aambeien waren. Na de zoveelste afspraak werd ze uiteindelijk doorverwezen naar het ziekenhuis. Ook daar werd er, na uren wachten, gezegd: “Dat zijn waarschijnlijk aambeien.” Toch werden er een aantal onderzoeken gedaan. Een paar dagen later kon Reanne terugkomen voor de uitslag.

Haar man vroeg nog of hij mee zou gaan naar het ziekenhuis, maar Reanne zei: “Nee hoor, voor die aambeien? Ik vraag wel een vriendin en anders loop ik wel naar huis.” Eenmaal alleen bij de afspraak aangekomen kreeg Reanne het nieuws dat ze darmkanker heeft. 

Behandelingen met en zonder succes

“Wauw, dan schrik je wel. Direct na de uitslag moest ik bloedprikken en later die middag werd ik gebeld door de casemanager met het bericht dat ik twee keuzes had: óf vijf keer bestralen en chemotherapie óf een nieuw soort behandeling, Wait and See genaamd. Dat is 25 keer bestralen, chemotabletten slikken en daarna 10 weken wachten om te kijken of de kanker weg is.”

“Helaas was de tumor niet weg. In september 2017 ben ik daarom geopereerd en heb ik een stoma gekregen. De operatiewond wilde daarna niet goed dicht gaan. Daar heb ik veel ellende van gehad. In maart moest ik, een half jaar na de operatie, weer op controle. Toen was het goed: de kanker was weg!”

Opnieuw de mallemolen in

“Tot ik in op 11 juli 2018 weer op controle moest. Mijn man vroeg me of hij mee zou gaan. Ik zei: “Nee dat hoeft niet, het is een handje schudden en weer klaar.” In het ziekenhuis vroeg de arts waar mijn man was. Ik dacht ‘ojee, die is gewoon werken’. De arts vertelde me toen dat hij niet zo'n goed nieuws: ik had twee plekjes op mijn longen.”

“Vervolgens heb ik wel honderden scans gehad. Ze zagen ook nog iets anders in mijn buik, maar ze wisten niet wat. In januari 2019 heb ik toen weer chemokuren gehad, vier keer drie dagen in het ziekenhuis. Maar de darmkanker was weer terug en ik had uitzaaiingen.”

“Ik kwam weer in de mallemolen terecht. Ik heb nog 15 bestralingen en chemobehandelingen gehad en ben opnieuw geopereerd. Ze hebben mijn baarmoeder, mijn eierstokken, mijn stuitje en drie tumoren bij mijn darmen weggehaald. Dat was erg zwaar. Maar de wonden herstelden wel goed, veel beter dan de vorige keer.”

Heftig nieuws

“Eind oktober 2019 moest ik weer op controle. Wij komen binnen en de dokter vertelde meteen dat het niet goed was, dat mijn longen vol zaten.  Naast de plekjes die er al zaten, waren er tientallen nieuwe plekjes. Ik kreeg de boodschap dat er niks meer voor mij gedaan kon worden, alleen nog palliatieve chemo om de tumorgroei zoveel mogelijk te remmen. Ik kreeg te horen dat ik nog twee tot drie jaar te leven heb. Met die boodschap gingen we weer naar huis.” 

Hoe het nu gaat

“Ik zit nu aan mijn zevende chemokuur om de uitzaaiingen onder controle te houden. Ik heb in januari een scan gehad en toen stond de kanker stil. Maar ja, het is elke keer weer spannend wat de uitslag is en hoe het verder zal gaan.”

“Ik voel me op het moment goed. Gelukkig heb ik niet veel last van bijwerkingen, zoals misselijkheid of een slechte eetlust. Ook heb ik geen last gehad van smaakveranderingen: of het nu spruitjes zijn of Bossche bollen, ik vind alles nog even lekker.”

“Wel ben ik heel erg vermoeid, ik voel me vaak oud en ziek. Ik kan moeilijk opstaan en moeilijk vooruitkomen, maar als ik eenmaal aan het lopen ben dan gaat het wel. Ik heb gelukkig veel steun van vrienden en familie. Ze moeten wat meer doen, ik kan niet stofzuigen, of als ik iets laat vallen, dan kan ik het niet opruimen. Mijn zoontje helpt me dan. Of als ik gedoucht heb, dan ben ik helemaal kapot en dan vraag ik of hij alvast de tafel kan dekken of afruimen en dan doet hij dat gewoon. Echt heel lief.” 

“Ik laat me niet tegenhouden door de vermoeidheid! Zo ga ik graag high-tea’en met mijn zus. Hoewel het eeuwen duurt voordat ik in de stoel zit of er weer uit ben gekomen, blijf ik dat soort uitjes doen. Genieten van mijn familie en vrienden, daar doe ik het voor!”


Dit is een persoonlijk verhaal dat gaat over de eigen ervaringen en visie van de persoon die het verhaal deelt. Het verhaal kan daardoor informatie bevatten die kan afwijken van de standpunten, voorlichting en adviezen van het Wereld Kanker Onderzoek Fonds.