“Volg je eigen pad en stop nooit met dromen”

Dave Martens kreeg op 35-jarige leeftijd de diagnose slokdarmkanker. Nu, vier jaar later, is hij eraan toe zijn verhaal te delen met anderen. Hij hoopt dat zijn ervaringen anderen kunnen helpen bij het vinden van hun eigen pad. Lees hier zijn verhaal.

“Ik voelde me al langer niet goed. Mijn gewicht werd minder, ik had pijntjes rond mijn hart, ik kreeg last van paniekaanvallen en had ook last van passageproblemen waardoor ik op het laatst bijna niet meer kon lopen. Ik ben zeker anderhalf jaar op zoek geweest naar de oorzaak van mijn klachten. Een paar dagen voor de diagnose, in februari 2017, besefte ik dat ik weleens aan slokdarmkanker zou kunnen lijden. Mijn voorgevoel bleek op waarheid te berusten. Ik was op dat moment slechts 35 jaar oud.”

Nieuw inzicht door confronterend advies

“In eerste instantie werd verteld dat genezing mogelijk leek. Er werd geopperd dat ik geopereerd kon worden aan mijn slokdarm, maar later op die dag bleken de vooruitzichten toch slechter. De behandelende chirurg adviseerde me om af te wegen of ik wel met een behandeling zou moeten starten. Dit kwam keihard aan, het voelde alsof hij zei ‘geef het maar op’.

Achteraf gezien is het goed geweest dat hij dit zei. Zijn uitspraak heeft mij wakker geschud. Het prikkelde mij om zelf in actie te komen, om uit te gaan zoeken wat er precies aan de hand was. Ik ging op zoek naar mijn eigen pad om zelf met mijn palliatieve ziekte om te leren gaan."

De zoektocht naar een passend ziekenhuis 

“Ik heb ongeveer anderhalve maand gezocht naar een geschikt ziekenhuis. Ik wilde er één vinden waar de combinatie mogelijk was tussen de gewone traditionele behandelmethoden, zoals chemo en bestraling, met aanvullende, alternatieve therapieën, zoals bijvoorbeeld hyperthermie. Deze complementaire behandeling was voor mij ook een doorslaggevende factor in mijn zoektocht naar een ziekenhuis.

Uiteindelijk heb ik een ziekenhuis in Duitsland gevonden die aan mijn wensen voldeed. In dit ziekenhuis was de diagnose en het behandelplan hetzelfde, alleen hun aanpak en zorg is totaal anders. In Nederland ga je bijvoorbeeld na een dagopname voor chemo vaak weer naar huis, terwijl je in dat ziekenhuis rondom de chemokuur minstens drie dagen wordt opgenomen. Indien ik me niet goed voelde, konden ze mij meteen helpen.

Bij het starten van mijn behandeling werd er direct een programma met hyperthermie, aandacht voor voeding en fitness aangeboden. Er wordt ook rekening gehouden met je mentale gezondheid. Bij iedere opname kan je aangeven of je bezoek wilt hebben van de plaatselijke pastoor.

Er is ook een psychotherapeut aanwezig waarmee je kan praten of mediteren. Vooral in het begin heb ik daar veel steun aan gehad. In het ziekenhuis hebben ze een speciale afdeling voor Nederlandse patiënten waar zelfs veel van de medewerkers onze taal spreken. Het schept een band om samen te zijn met lotgenoten uit je eigen land. Hierdoor leek het vaak alsof ik toch in Nederland in het ziekenhuis zat.

Het sporten heeft mij erg goed geholpen. Ongeveer drie maanden na de diagnose ben ik weer meer gaan sporten om fit te blijven en de chemo beter te verwerken. Ik ging fietsen en fitnessen. Het gaf mij rust en tijd voor mezelf en hielp om mijn emoties en indrukken te verwerken.”

Stoppen met chemotherapie

“Na een half jaar chemotherapie besloot ik in oktober 2017 te pauzeren met deze behandeling. Ik kon de chemo simpelweg niet meer verdragen. Ik heb die avond huilend mijn vriendin gebeld dat ik niet op deze manier ziek wilde zijn en dat ik even moest stoppen. Met mijn oncoloog sprak ik af dat een pauze geoorloofd zou zijn bij een positieve controlescan.

Als door een klein wonder bleek dat mijn tumor aanzienlijk gekrompen was en ook mijn uitzaaiingen waren stabiel gebleven. Er werd afgesproken om de therapie drie maanden te pauzeren om te kijken hoe de ziekte zich in die periode zou manifesteren. Ik ben sindsdien nooit opgehouden met 'pauzeren'. Voor corona ging ik om de drie maanden op controle en nu is er een halfjaarlijkse controle. In al die tijd heb ik geen chemo meer gehad.”

Onvergetelijke ervaring

“In 2018 heb ik meegedaan aan de Alpe D’HuZes. Mijn oncoloog had voorspeld dat ik de top van de berg wel één keer zou halen, maar dat twee keer iets te veel van het goede zou zijn volgens haar.

Ik denk dat iedereen in mijn directe omgeving mij voor gek verklaarde. Ik was immers pas 7 maanden gestopt met chemo. Maar het ging zelfs beter dan ik zelf verwachtte. Twee keer de top van de Alpe D´Huez halen was gelukt. Nog steeds heb ik kippenvel als ik terugdenk aan de eerste aankomst. Er kwam zoveel bij mij los. Een jaar eerder had ik opgegeven! Als ik dit kan, dan kan ik nog zoveel! Dit gaf me zoveel kracht, geloof en vertrouwen in mijn eigen kunnen.”

Ik ben mijn eigen onzekerheid daar kwijtgeraakt. Ik heb besloten te leven zoals ik denk dat ik het moet doen. Er zijn ook dagen dat het even minder met mij gaat. Ik heb dat geaccepteerd en weet dat er altijd wel weer een dag is dat ik me wel goed voel. Ik vertrouw op mezelf, mijn eigen gevoel.”

Mijn eigen pad

“De afgelopen jaren heb ik mij verdiept in spiritualiteit, alternatieve geneeswijzen en verschillende sporten. Hier heb ik mijn kracht in kunnen vinden en versterken. Vanaf begin 2018 ben ik zelfs weer gaan studeren om nog beter met mijn ziekte om te kunnen gaan. Je hebt namelijk best wat tijd over als je palliatief ziek bent. En met succes trouwens. Vorig jaar heb ik een opleiding tot therapeut in de kruidengeneeskunde afgerond. Op dit moment ben ik bezig met de opleiding tot natuurvoedingsadviseur.

Ik volg nu al vier jaar trouw mijn eigen methoden die voor mij werken, zoals veel sporten, gezond eten, educatie en meditatie. Ik ben nooit opgehouden met dromen. Daarnaast heb ik de afgelopen jaren hard gewerkt om mijzelf verder te specialiseren d.m.v. het volgen van opleidingen en het lezen van wetenschappelijke onderzoeken. Een mooi voorbeeld is dat ik nooit had gedurfd om weer te gaan sporten na mijn diagnose als ik niet op een artikel van Harvard Medical School was gestuit over de voordelen van fitness tegen kanker.”    

Hoop voor de toekomst

“Ik hoop dat er in de zorg meer aandacht komt voor een individuele aanpak. Met name als genezing niet meer mogelijk is of lijkt, zoek je naar manieren om met de ziekte om te gaan. Ik vind het van belang dat zowel de reguliere als meer ‘alternatieve’ zorg bespreekbaar kan zijn met de behandelend arts, zodat een goede afweging gemaakt kan worden over wat mogelijk kan helpen en vooral past bij de patiënt.” 

Balans en geluk

"Ik ben gelukkig met mijn leven. Ondanks mijn ziekte heb ik nog veel mooie momenten mogen meemaken. Elke dag extra beschouw ik dan ook als een geschenk. Ik ben blij dat ik vier jaar geleden mijn eigen weg heb gekozen.

Mensen die in dezelfde situatie als ik zitten, raad ik aan om op zoek te gaan naar wat je zelf belangrijk vindt en wat jou kan helpen om gelukkig te worden. Dat is heel persoonlijk en een weg die je zelf moet vinden. Stop in ieder geval nooit met dromen, in welke situatie je ook zit. Mijn mooiste droom komt in februari uit. Dan verwacht ik samen met mijn lieftallige vriendin onze eerste dochter. Een mooier geschenk voor het leven bestaat er niet.”


Dit is een persoonlijk verhaal dat gaat over de eigen ervaringen en visie van de persoon die het verhaal deelt. Het verhaal kan daardoor informatie bevatten die kan afwijken van de standpunten, voorlichting en adviezen van het Wereld Kanker Onderzoek Fonds.